Rob Goossens pleit voor tv-pensioen Paul de Leeuw (64): 'Publiek krijgt medelijden met hem'

Na jaren in de ontkenningsfase lijkt Paul de Leeuw nu zelf ook door te hebben dat je niet alleen te oud kunt worden voor een skateboard en een petje, maar ook voor lach-of-ik-schiet-televisie. De vraag is alleen of dat inzicht op tijd komt om te voorkomen dat zijn televisiecarrière als een nachtkaars uitgaat.

Johan Derksen had afgelopen week zijn zevenmijlslaarzen weer eens aan toen hij de start van Een Vergetelijk Mooie Reis (MAX) besprak in Vandaag Inside. "Ik heb met verbijstering naar Paul de Leeuw zitten kijken", vertelde de kersverse VVD-prominent. "Ik vind het zo’n mensonterend programma. Hij gaat met mensen die dement zijn op vakantie en dat is scoren over de rug van zieke mensen."

De keuze voor het woord 'mensonterend' is niet per se gek als het om dit programma gaat. Er zijn immers weinig ziektes zo mensonterend als alzheimer, waaraan de hoofdpersonen in Een Vergetelijk Mooie Reis stuk voor stuk lijden. Het programma doet echter juist het tegenovergestelde: het laat de patiënten weer even mens zijn.

Hoe dat aan Derksen voorbij kan zijn gegaan, is mij een absoluut raadsel. Heeft hij eigenlijk wel gekeken? Of heeft hij zijn mening weer eens van het internet geplukt, in de hoop dat het de kijker 's avonds niet zou opvallen?

Voor Paul de Leeuw maakt het weinig uit, want het kwaad is alweer geschied: opnieuw gaat het gesprek meer over zijn eigen houdbaarheid dan over het programma. Ongetwijfeld tot frustratie van de presentator zelf, die dit weekend in het Algemeen Dagblad toegeeft dat hij 'heel erg bezig was met het voorkomen dat hij links en rechts werd ingehaald' en daar (overigens weinig geloofwaardig) aan toevoegt dat hij dat nu heeft losgelaten.

Ik durf de stelling wel aan dat er in Hilversum niemand is die zo goed is in de omgang met mensen die de hele dag met fluwelen handschoenen worden aangepakt omdat ze zogenaamd zielig zouden zijn. Met grapjes die je alleen kunt maken als je de sociale context feilloos aanvoelt, weet hij de scherpe randjes van de zwaarste onderwerpen af te halen. Dat deed hij in zijn oude studioshows en de afgelopen jaren natuurlijk ook in Niet Klein Te Krijgen, Busje Komt Zo en Pauls Social Club.

Het belangrijkste ingrediënt is eigenlijk heel simpel: als geen ander begrijpt De Leeuw dat niemand zielig gevonden wil worden. De ironie wil dat hij pas nu lijkt te beseffen dat het publiek medelijden met hém begint te krijgen. Een typisch geval van 'bij de loodgieter thuis lekt de kraan', zullen we maar zeggen.

Terwijl het nog wel zo voor de hand ligt. Want welke kijker heeft er zin om iemand die zo lang tot de crème de la crème van het Nederlandse presentatorengilde heeft behoord, te zien verpieteren in een programma als Ranking The Stars? Daar had hij toch na het eerste seizoen al een dikke strik omheen moeten doen?

Het doet me een beetje denken aan de Sophie Hilbrand-generatie BNN-presentatoren, die al lang met ultraveilige bakfietsen en stationwagens rondreden, maar nog wel Try Before You Die-achtige programma's wilden maken. Laat alsjeblieft op tijd los, want de tv-kijker houd je niet voor de gek.

Het is overigens niet mijn bedoeling om de presentator achter de geraniums te duwen. Ik wil alleen voorkomen dat we straks de tragikomische film Een Vergetelijk Mooie Carrière moeten maken. Waar die over zou gaan? Over een man die zich in zijn huizen in Spanje, New York en Amsterdam druk maakte om een presentatortje dat zijn veters nog niet mag strikken, maar wél een programma kreeg dat hij zelf ook had willen maken.

Tot de volgende,

Rob Goossens.

Paul is de afgelopen weken ruim 18 kilo kwijtgeraakt. Hoe hij dat precies heeft gedaan, zie je in de video hieronder.