Anouk kwam er in De Bondgenoten achter dat ze niks meer voor ex voelde: 'Toen kwam Diederik binnen en dacht ik: dit is het'

Lieve lezers,

Als ik terugkijk op mijn tijd in de loods, denk ik vooral aan hoeveel er voor mij is veranderd. Niet alleen omdat ik daar Diederik heb leren kennen, maar ook omdat ik mezelf beter heb leren kennen. Ik durf nu veel meer voor mezelf op te komen en heb een wat dikkere huid gekregen.

In het begin van De Bondgenoten was ik wat stiller en gaf ik niet echt mijn mening. Bij mijn inner circle was ik nooit stil, maar daarbuiten wel. Ik stapte niet vaak op mensen af of gaf mijn mening niet. En als ik dat wel deed dan was het vaak positief om niemand te kwetsen. In de loods heb ik geleerd om dat wel te doen.

Maar misschien wel het belangrijkste wat ik daar heb geleerd, is dat ik naar mijn eigen gevoel moet luisteren. Ik heb dat echt een hele tijd genegeerd.

Langzaam veranderde er iets

Toen ik de loods inging, had ik natuurlijk nog een relatie met Max. Ik denk dat ik daar in het begin vooral aan vasthield omdat het vertrouwd en veilig voelde. Terwijl ik ergens al voelde dat het niet meer ging. Ik wilde dat misschien alleen nog niet helemaal toegeven. 

Op een gegeven moment merkte ik tijdens zijn bezoeken dat er iets veranderd was. Toen ik hem na het tweede bezoek niet miste, ging er voor mij eigenlijk al een deur open voor iets nieuws. Dat was voor mij een belangrijk moment. Ik was het toen voor mezelf al aan het afsluiten. In de loods werd steeds duidelijker dat ik niet meer kon doen alsof mijn gevoel hetzelfde was gebleven. Ik merkte dat ik voor mijn eigen geluk mijn gevoel moest volgen, ook als dat betekende dat ik iets vertrouwds moest loslaten.

Komst Diederik

En toen kwam Diederik binnen. Ik dacht: dit is het. Hij gaf me een gevoel waar ik op af moest gaan en niet moest negeren. Dat vond ik tegelijkertijd heel bijzonder en heel ingewikkeld. Want je zit daar natuurlijk met camera's om je heen en alles wat je doet wordt gevolgd. Toch voelde ik heel duidelijk dat ik hier iets mee moest. Vanaf dat moment wist ik: dat andere is er gewoon absoluut niet meer.

Diederik heeft me geleerd om meer voor mezelf te kiezen en niet constant bezig te zijn met wat anderen van mij vinden. Achteraf denk ik dat ik dat nodig had. Ik had mijn gevoel al een hele tijd genegeerd en in de loods kon ik daar eigenlijk niet meer omheen.

Tekst gaat verder onder het Instagram-bericht.

'Mijn ouders waren helemaal niet teleurgesteld'

Een moment dat me ook is bijgebleven, was het videobelletje met Max. Hij had gezegd dat mijn ouders teleurgesteld in mij waren. Dat kwam natuurlijk wel binnen, want dat is iets wat je niet zomaar naast je neerlegt. 

Maar eenmaal buiten bleek dat helemaal niet waar te zijn. Mijn ouders hebben mij ook buiten de loods verteld dat ze helemaal niet teleurgesteld in mij waren. Ze vinden het belangrijk dat ik gelukkig ben. Alleen had het volgens hen niet op deze manier gehoeven. Dat vond ik ergens ook wel een belangrijke bevestiging. 

Tekst gaat verder onder het Instagram-bericht.

Helemaal afgesloten

Als ik nu terugkijk, ben ik vooral blij dat ik uiteindelijk naar mijn gevoel heb durven geluisterd. Ik merkte dat ik bij Max bleef vanuit een bepaalde veiligheid, terwijl ik eigenlijk al wist dat het niet meer werkte. Mijn verleden met Max is voor mij helemaal afgesloten. Ik mis het ook allemaal niet. Het is een relatie waar ik genoeg van heb geleerd en ik ben vooral blij met waar ik nu sta.

De loods heeft me dus veel meer gebracht dan ik vooraf had gedacht. Natuurlijk is er van alles gebeurd en was het soms behoorlijk intens, maar ik ben er uiteindelijk uitgekomen met een dikkere huid en vooral met het besef dat ik altijd naar mijn eigen gevoel moet blijven luisteren.

Tot de volgende,

Liefs,
Anouk