Rob Goossens genoot ervan dat Tim Hofman met lege handen naar huis ging bij Televizier-Ring Gala

Is het onaardig als je ervan kunt genieten dat iemand met lege handen naar huis gaat? Dat vroeg ik me donderdag af toen Tim tijdens het Gouden Televizier-Ring Gala in twee categorieën buiten de prijzen viel. En begrijp me niet verkeerd: alleen al vanwege zijn onthullingen over The Voice heeft Tim toch minstens een naar hem vernoemde vergaderzaal verdiend.

Maar man, wat kunnen sommige mensen vermoeiend zijn als ze niet weten hoe ze zich moeten gedragen. Of, zoals ik denk dat voor Tim geldt, eenvoudigweg te comfortabel zijn geworden om dat niet langer te doen. Zoals sommige mensen in een vriendschap die lang genoeg duurt hun scheten niet langer ophouden, zo lapte Tim donderdagavond tijdens zijn honderdste Televizier-gala doodleuk de dresscode aan zijn laars.

Terwijl de dresscode black tie voor mannen echt heel simpel is – koop of huur gewoon een smoking – verscheen Tim verkleed als rapper op het evenement. Dieptepunt van zijn outfit was een kettinkje met de term 'antifa', de extreemlinkse stroming die de afgelopen dagen nog in het nieuws was vanwege de rol van de beweging tijdens gewelddadige onderwijsrellen bij onze zuiderburen.

Nu wil ik zo'n onbegrijpelijke provocatie met alle liefde door de vingers zien, maar dan zou ik mezelf moeten wijsmaken dat Tim te dom is om te begrijpen wat hij deed. Dat gaat niet lukken: ik kan het niet geloven, en ik wil het ook niet. Anders komt die Tim Hofman-zaal er natuurlijk nooit.

Terwijl ik om die reden tevreden was met de lege handen van de BNNVARA-Jezus, zat Angela de Jong er op NPO 1 heel anders bij. Kokend verkondigde zij bij Pauw & De Wit dat de winst van De Bondgenoten het ‘faillissement’ van de Televizier-Ring was. Een populariteitsprijs van alle Nederlanders die alleen maar de smaak van een heel specifieke groep mag volgen: wat een vrolijk stemmende nonsens is dat. Het tegendeel is natuurlijk waar: een prijs die het ene jaar Dwars Door De Lage Landen beloont en twee edities daarna De Bondgenoten, is allesbehalve dood.

Verder mag je vinden wat je wilt van het niveau van De Bondgenoten. Toen de presentatoren op het podium een vraag aan oud-deelnemer Salar stelden, kwam er geen zinnig woord uit. En blijkbaar kunnen ze daar in de loods ook niet schrijven. Want ondanks het feit dat ze daar alle tijd van de wereld hebben, waren de zogenaamd met de hand geschreven borden met oproepen om te stemmen allemaal heel duidelijk AI-gegenereerd.

En ergens krijg ik het bange vermoeden dat de stemmers op Jan Versteegh – die hebben natuurlijk een stem uitgebracht voor De Bondgenoten en moesten vervolgens ook in de andere categorieën op een naam klikken – dachten dat Jan nu onze nieuwe minister-president wordt. Maar dat moet ik maar niet te hard zeggen, want de kiezer heeft altijd gelijk. Laat ik mijn preek afsluiten met Annet Malherbe, die ondanks haar prijs voor beste acteur toch wat kritiek kreeg. Eerst was ze haar tekst vergeten, en vervolgens werd ze zo wollig dat de regie harde muziek inzette om haar van het podium te jagen.

Tot mijn verbazing stoorden mensen zich aan haar. Ik snap echt niet hoe je niet van deze vrouw kunt houden. Malherbe is nou een van die zeldzame figuren in de Nederlandse showbizz die het doen omdat ze in het acteren hun roeping hebben gevonden. Die, als ze tegen haar zin in de spotlights belandt op een gala, een heel verhaal afsteekt over 'tegenspelen'.

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat Annet eigenlijk helemaal niet beroemd wil zijn. Dat ze haar personages wil laten stralen, en niet zichzelf. Dus als een van die vele mensen die ervoor hebben gezorgd dat ze het podium op moest: sorry, Annet, we vonden dat het toch een keertje over jou mocht gaan.

Tot volgende week!
Rob Goossens