Hoofdagent Maikel uit Bureau Utrecht kan linkerarm nooit meer volledig gebruiken: 'Kinderen dachten dat ik dood zou gaan'

Toch weigert Maikel bij de pakken neer te zitten. Op 19 december mocht hij het revalidatiecentrum verlaten en thuis pakte hij het gezinsleven direct weer op. Zo ging hij met zijn kinderen de wildwaterbaan in bij Center Parcs. "Dat moment wilde ik hen, en mezelf, niet afnemen", zegt hij. "Ik wil die vader zijn die met zijn kinderen speelt en voetbalt. Ik had ongelooflijke zenuwpijn in dat zwembad."

Ook vanuit het revalidatiecentrum bleek al dat Maikel zich niet zou laten kennen. Hij stuurde een filmpje naar huis met een duidelijke boodschap: "Kijk, papa is aan het voetballen."

In september botste Maikel tijdens zijn dienst met zijn motor op een voertuig op de Willem van Noortstraat in Utrecht. Van het ongeluk zelf weet hij niets meer. "Ook niet van de meldingen daarvoor, en van de drie weken daarna."

"Ik ben verplaatst naar Leiden voor onderzoek, maar het zegt me niks. Toen ik bijkwam na in slaap te zijn gehouden, voelde alles heel onwerkelijk. Natuurlijk komt de vraag voorbij: 'waarom ik?' maar ik heb er ergens ook altijd rekening mee gehouden dat dit zou kunnen gebeuren."

Maikel liep onder meer meerdere kaakbreuken op, had inwendige bloedingen in zijn hoofd en nek en brak wervels en botten in zijn hand. Door beschadigde zenuwen zal hij zijn linkerarm nooit meer volledig kunnen gebruiken. "Dat is een harde realiteit", erkent hij. "Ik sta voor operatie nummer zeven en merk tot mijn geluk dat sommige lichamelijke klachten zich langzaam oplossen. Maar ik weet ook dat het armletsel blijvend is."

Toch lukte het Maikel al vrij snel op positief te blijven. Toen zijn vriendin hem het nieuws over het blijvende letsel kwam vertellen, reageerde hij anders dan verwacht. "Ze had gedacht dat ik woest zou zijn en door muren zou gaan, uit boosheid en frustratie. Maar de medicijnen en de achterliggende maanden maakten dat ik dacht: het is wat het is."

"Ik ben 13 jaar militair geweest", vertelt de politieagent. "Ik ben drie keer uitgezonden naar missies in het buitenland, overal in de wereld ben ik uit helikopters gesprongen. En nu ben ik 6,5 jaar agent. Die adrenaline zoek ik altijd op, dat heb ik nodig. Mijn vriendin vroeg me pas nog: als je arm weer zou functioneren, zou je dan weer op de motor stappen? Meteen!"

Het besef dat hij niet meer als motoragent kan werken, doet pijn. "Natuurlijk heb ik mentale dipjes. Als iets simpels als een koptelefoon opzetten niet lukt, baal je. Maar ik heb ongelooflijk slecht gelegen; mijn kinderen dachten dat ik dood zou gaan. Dus ik kijk vooral naar wat wel kan."

Zijn ongeluk maakte diepe indruk binnen de politie. "Ik hoor dat collega's in de weken na mijn ongeluk anders op de motor zaten, maar dat ebt weg omdat ze toch weer hun routine oppakken."

"Als agent wil je er zijn voor de mensen die ons nodig hebben. Ik ben ontzettend trots dat ik één van de agenten ben die gevolgd is in Bureau Utrecht. Zo kunnen mensen zien waar we voor staan, maar ook welke ellende we elke dag over ons heen krijgen. We wilden de mens achter het uniform laten zien, en dat is meer dan gelukt."

In onderstaande video reageren Maikels collega's op het ongeluk.