Band tussen Miljuschka Witzenhausen en Astrid Holleeder ernstig aangetast: 'Was erop of eronder'
"Ik kan die verantwoordelijkheid zelf aan, mam"
De spanningen komen door de bedreigingen waarmee Astrid en Miljuschka leven. Astrids broer Willem Holleeder zou uit zijn op wraak na haar belastende verklaringen en boek over hem. "Toen het dreigingsniveau toenam, werd ik een overbezorgde moeder. Ik ging haar bijvoorbeeld in mijn gepantserde wagen volgen om er zeker van te zijn dat haar niks overkwam. Als ze haar auto geparkeerd had, controleerde ik of er geen tracker of bom onder geplaatst was."
Die mate van controle kon Miljuschka niet waarderen. "Want ik bracht mezelf daarmee ook in gevaar en dat wilde ze niet op haar geweten hebben", legt Astrid uit. "Het herinnerde haar continu aan de situatie, terwijl zij ook gewoon haar leven wilde leven. Ik nam verantwoordelijkheid voor haar leven en zij zei elke keer: 'Ik kan die verantwoordelijkheid zelf aan, mam. Ik ben volwassen. Ik kan prima voor mezelf zorgen.'"
Astrid Holleeder zag als kind hoe haar moeder werd mishandeld: 'Geschreeuw ging door merg en been'
Nu Astrid terugkijkt op die periode, begrijpt ze waar de frustratie van haar dochter vandaan kwam. "Ik behandelde haar als een kind, terwijl ze bijna veertig was." Heel geleidelijk raakte moeder en dochter elkaar kwijt, dat Astrid het best omschrijft als 'een slopend proces'. "Dingen blijven vervolgens onuitgesproken, je gaat langs elkaar en de pijn heen leven. Er was alleen maar spanning."
In de zomer van 2025 zette Astrid een grote stap: ze trad uit de anonimiteit en liet haar gezicht zien bij RTL Boulevard (zie onderstaande video). Die keuze bleek een keerpunt. Niet alleen voor haarzelf, maar ook voor de band met haar dochter, die lange tijd onder druk stond.
Astrid Holleeder werkt aan nieuw boek: 'Opnieuw regie pakken'
"We zijn laatst met elkaar en de kinderen voor het eerst samen op vakantie geweest. Dat was voor ons echt erop of eronder", zei ze daarover. "Gelukkig was het meteen thuiskomen. Vanaf het moment dat we in het vliegtuig stapten en de wereld om ons heen konden loslaten, waren we gewoon weer de Gilmore Girls. We konden weer met elkaar lachen, gekkigheid uithalen."
Astrid ziet de toekomst rooskleurig tegemoet. "Ik hoop heel erg dat er straks weer een moment komt dat ik haar gewoon kan uitnodigen om bij me te komen eten. Wat je normaal gesproken op zondag bij je moeder doet. Wij hebben dat tien jaar lang niet gehad."
