Rob Goossens haalt uit naar makers na afgeblazen MAFS-huwelijk: 'Experiment verprutst'

Twee dagen lang heb ik me dood lopen ergeren aan Sandra, die blijkbaar dacht dat ze aan Kopen Zonder Kijken meedeed en wel even een Donny Roelvink-kloon bij het altaar dacht op te kunnen halen, zonder daar enige moeite voor te hoeven doen. Smalend hoorde ik hoe ze eigenlijk gewoon een nieuwe toyboy had verwacht, de zoveelste, en waarschijnlijk ook een garantie op de zoveelste teleurstelling.

Want Married at First Sight is er niet voor mensen die gewoon nog nooit iemand zijn tegengekomen, zoals de meeste kandidaten in Boer zoekt vrouw. De ideale MAFS-deelnemer weet zich sociaal gezien juist heel prima te redden, heeft aan vier handen niet genoeg om het aantal bedpartners te tellen, maar loopt uiteindelijk toch tegen muren op omdat de liefdes-antenne verkeerd staat afgesteld.

Eigenlijk is Sandra dus de perfecte kandidaat: knap, gewild en sociaal, maar ze zou gewoon eens moeten kijken of een Rob iets voor haar zou zijn. Want die sportschool-jongens van haar zijn vast leuk voor een keertje, maar gaan haar geen taart van de burgemeester voor zestig jaar huwelijk opleveren.

Helaas voor haar, voor Rob én voor de kijker besloot Sandra op het moment suprême toch gewoon op haar rammelende instincten af te gaan en van het altaar weg te rennen. De vrouw die naar eigen zeggen wel een sprong in het diepe durft te wagen, stond ineens als een bange peuter naast het pierenbadje te koukleumen.

Na twee dagen burgeroorlog tussen kamp-Sandra en kamp-Rob, bleken de makers al die tijd een cruciaal stukje informatie achterwege te hebben gelaten. Want bij de overdracht van een cadeautje van Rob voor Sandra hadden ze totaal over het hoofd gezien dat Robs naam- en adresgegevens hierop stonden. Die lagen dus ineens bij Sandra op de salontafel.

Natuurlijk ga je dan googlen. En natuurlijk gaat iemand die zelf ook wel weet dat haar liefdes-antennes haperen, dan toch weer zelf nadenken en invullen. Dat is nou precies het mechanisme dat je probeert te omzeilen door iemand pas bij het altaar te confronteren met diens nieuwe liefdespartner.

Dat hadden de makers zich meteen moeten realiseren toen Sandra opbiechtte wat ze had gedaan. Hun rommel, hun verantwoordelijkheid. Experiment verprutst door een slordigheid met een simpel cadeautje. Feitelijk hebben de makers een stickertje over het hoofd gezien. Kan normaal gesproken gebeuren. Maar dat mag niet gebeuren als één stickertje het verschil maakt tussen een kansrijk liefdesexperiment en het ravijn.

In plaats van dat ze het huwelijk afbliezen, wat vanaf dat moment de enige optie was, lieten ze die arme Sandra bungelen en maakten ze ook Rob deelgenoot van de puinzooi. Ze mogen zich in hun handen knijpen dat Rob zo goed reageerde op de afwijzing. Alleen al Robs reactie op Sandra's paniek had een reden voor haar moeten zijn om hem te trouwen. Want negen van de tien mannen hadden er zo'n buts in hun ego van opgelopen dat het vermoedelijk een stuk minder gezellig was geworden.

Ik heb weleens de suggestie voorbij horen komen dat iedereen die begint met daten, de ander eigenlijk eens moet afwijzen om te zien hoe die reageert. Want het is makkelijk om leuk en gezellig te doen als alles leuk en gezellig is, maar hoe is iemand als de sfeer omslaat?

Dat weten we nu van Rob, maar ook van de MAFS-makers. Die hadden de kans om tegen Sandra te zeggen: "Begrijpelijk dat je de verleiding niet hebt kunnen weerstaan om te gaan googlen, het is onze fout, wij gaan het oplossen." Maar nee. Twee dagen lang lieten zij dit cruciale detail achterwege en lieten het vervolgens door Sandra opbiechten alsof zij een fout had gemaakt.

Al die tijd dacht ik dat je maar beter niet met Sandra kon trouwen. Maar ik heb me bedacht. Je kunt maar beter niet met de makers van het programma getrouwd zijn.